سهم من کجاست؟؟؟؟؟ کجا باید قدم بگذارم که کسی را له نکنم؟؟؟ کجا باید دل ببندم که دیر نکرده باشم؟؟؟؟ سهم من کجاست؟؟؟ مگر دیگر ستاره ای باقی مانده که سهم شبهای تاریک من باشد؟؟؟ کجای این زمین خاکی کوله بارم را زمین بگذارم که توقف ممنوع نداشته باشد؟؟؟؟ بگویید کجا خستگی هایم را در کنم که کسی نگوید: ببخشید...

بهانه هایت برای رفتن چه بچه گانه بود چه بیقرار بودی زودتر بروی از دلی که روزی بی اجازه وارد آن شده بودی… من سوگوار نبودنت نیستم!!! من شرمسار این همه تحملم…

به زیر باران میروم و هم نوا با گریه‌ ی آسمان می گریم تا کسی اشک‌ های مرا نبیند . به زیر باران میروم تا ناله‌ های دلم بــا ناله‌ های گیتارم یکی شود و کسی شاهد شکستن روح خسته‌ ام نباشد . بزن باران شاید قـلـب او به تپشی دوباره افتد .. و مرا در زیر این باران بیابد .

ایستاده ام تنها پشت میله های خاطرات دیروز این جا انگشت هایم را می شمارم یک دو سه…… ودست های تو در هم فرو رفته اند تو غزل را مشت مشت به حراج گذاشتی که مهربانی ات را ثابت کنی ولی… ولی نفهمیدی که من آن سوی خیابان انتظارت را می کشم تو بی وقفه فریاد کشیدی… و من دیگر آزارت نمی دهم زین پس قصه هایم را برای ...

یک روز در دشت صبحگاهی پندارت از جاده یی که در نفس مه نهفته است چون عاشقان عهد کهن با اسب بور خسته می آیم من در بامدادهای بخار آلود در عصرهای خلوت بارانی پا تا به سر دو چشم درشت و سیاه تو گوش با طنین سم مرکب منی من چون عاشقان عهد کهن با اسب پای پنجره می مانم بر پنجه های نرم تو لب می نهم به شوق و آنگا...

جایی میان قلب هست که هرگز پر نمی‌شود یک فضای خالی و حتی در بهترین لحظه‌ها و عالی‌ترین زمان‌ها می‌دانیم که هست بیشتر از همیشه می‌دانیم که هست جایی میان قلب هست که هرگز پر نمی‌شود و ما در همان فضا انتظار می‌کشیم انتظار می‌کشیم

زندگی چقدر پررنگ است رنگها دارن میرقصند آسمان پاکتر از همیشه قلبم تندتر میزند این چه شوقیست که در سرم افتاده ؟ زندگی زیباست روزها زیباست لبخندت زیباست و عشقت زیباتر

  کلماتم را در جوی سحر می‌شویم لحظه‌هایم را در روشنی باران ها تا برای تو شعری بسرایم، روشن تا که بی‌دغدغه بی‌ابهام سخنانم را در حضور باد این سالک دشت و هامون با تو بی‌پرده بگویم که تو را دوست می‌دارم تا مرز جنون

پیراهنِ خاطرات تو را آنقدر بر تنِ خیالم کرده ام که دیگر تنگ شده بیا و تنها بقدر خاطره ای نو